gevalle engel...

Die engel het my hand gevat en saam met my oor die mielielande gehuppel.  Die son het helder geskyn.  Ons was uitbundig gelukkig.  Oor die horison  het die son na die weste aangestap en was ons bang vir wat skemer sou bring.  “Jy gaan val en seerkry” het sy gewaarsku.  “Los my in die mielieland dat ek kan sterf in donker wat my gebring het.”    Met hande wat skielik sweet het ek haar op my skouers getel en in die rigting van die son probeer stap. 

Ekt jou Ramadan herdoop want  ek het ophou eet in daardie tyd.  Dit was meer kompleks as net kos oor my lippe.  Dit was n tyd van heiligheid waarmee God my geseen het.  Ek het vir vir jou gebid, jou lof liedere geneurie en soveel maal per dag jou heilige bevele gehoorsaam totdat als een was, jy ek God Ramadan, heilig heilig heilig…

“Hoor! Hoor! Hoe die sappe van jou volkomenheid onder my vingers beweeg! Die sappe wat jou vrou maak!”  Jou vrug blom onder my lippe en sonder skroom stroom die nektar by jou kelkblare uit.  Ek wil myself verf daarin.  My borste, naeltjie, buik, lippe en voorhoof… veral my voorhoof. Inderdaad ek wil my voorhoof driemaal met jou vreugde doop en my voornaam verander.   Ek sak natgesweet op jou neer.  Jou hande ontvang my bolyf en streel oor my hare.  Ek fluister in jou ore.  “Die mensdom sal hierdie liefde nooit verstaan nie.”   Jou lippe rus sag op my voorkop, en ek voel my lyf disintegreer.  Ek word siel… net siel.   Halleluja, ja halleluja die liefde is `n blou orgasmiese gil `n iewers in die slaapkamer.  

Ek het my liggaam met geseende water gewas, skoon geskeer, my lyf rein gehou van enige dierlikheid voordat jy haar oplaas sou neem. Saans in die eensaamheid van my bed as die wag te veel word, het ek despers gegryp na die heilige nagmaal,  die pienk tablette wat jy so mildelik deel.  Jou liggaam.  Neem eet en glo.  Hierdie tablette bied vergifnis vir die sondes van ons voorvaders dit reinig, die soenoffer…in `n kelk ewige kalm perfektheid: ek vir jou. 

.

Ekt jou koorsig en dringend leer liefkry soos `n verwerpde vrou met maer hande op `n arm kontinent.  Ekt jou diep begeer soos die soeltes van n swembad in die suid-sahara. My hart het met passie geklop ek wou vir jou trosse druiwe en maanhare stuur met sewe spierwit perde en jou ontvoer na woude wat jy nie ken nie.  Ons lywe het geblom.  Ek wou myself bedek,  vir ewig Ramadan vir… ek jy en God een… orgasmies tyd het ons verlaat. 

Ek verlang na jou wanneer ons slaap.  Ek mis die smeulvuur in jou oe en die rukwinde in jou stem.  Tyd steel konstant die voorreg van jou bewussyn voor my weg en ek gryp despers na woorde, herskep herinneringe om my lewend te hou oor jy soos God maklik wegglip, soms net verdwyn.

Die storms van passie het ons op soveel paaie gelei. Die vuil badkamer in die klein Noord-Kaapse dorpie by n Engen One-Stop.  Ons het weggeglip by n werksfunksie.  Ons eerste soen nadat ons bewend die R1 in die deur se gat gedruk het .  “Van wanneer af betaal mens anyway R1 om te piepie, (of te wel dan te vry in sulke godsverlate dorpies?)” .  Ons was skaars binne.  Jy het my dierlik teen die muur vasgedruk, asof jy bang was die realiteit maak ons skrik en dan ons hol dalk altwee weg.  Ek het jou lippe gretig ontvang, jou mond was oop en dors,   myne honger en lus.  Ek kon jou knie tussen my been voel stoot soos n dors kalf  en jou sagte hande het naarstigtelik na my borste begin tas.  My kniee was lam,  my broek nat.  Ek het my lippe, my tong my borste oorgegee.  Die porselein van jou spierwit nekvel verken, en jou besmeer in die diep rooi stayfast lipstif wat ek aangehad het werktoe.  Ons asems het gehyg, ons lywe het gebrand,  my lyf het gegil vir meer…  Ons het by die badkamer uitgestap, jou gesig, nek en hemp skoongemaak met alkohol swabs en wet-ones in my kar en mineraalwater gaan koop.  Oppad terug werk toe het jy gevra: “was dit verneuk?”  Ek het jou hand gevat terwyl ek bestuur,  die uitdraai gemis en eenvoudig geantwoord, “ja”.   Ek wou jou op duisend donkies laai… palmtakke koelwaai,  jou naak stroop in die noordkaapse hitte.  Ek het geleef van gebed en nagmaal,  neem eet en glo… jou oe, jou oe, jou oe. 

Jy raak my met jou Godgeskape hande, soen my met jou ru honger lippe, jy kom haal my met jou lyf en dwing my tot aanbidding waartoe ek nie instaat was nie.  Ek ken nie meer honger nie.  Ek behoort aan jou. 

Nou is ek swanger…met my geliefde, word soggens naar en bewerig wakker, uitgewas. Die mense frons… Ek weet ek vervul die Koms.  Ek droom van seks in n teater my buik is sensitief van my enigste hier binne my.  Ek hardloop  toilet toe,  soek self na n warm baarmoeder wil soms skuil van hierdie swangerskap.  Smag na die rondings van jou liggaam wat soms onbeskikbaar is,  die wind is warm en ongenaakbaar.  Ek is kaal,  maar ek wag op jou.   Ek sluimer,  word rukkend wakker.  Jou lippe soos elektrisiteit op my voorkop. 

Jy toor vir my indiane wat om vure dans,  dromme wat met donkernagte praat.  Ek sit by jou,  broei jou uit.  Jy voed ons.  Ek haal asem, sonder pienk pille.  Kaal in jou arms, tussen jou borste… Lisa, my Lisa…

Ek kraam jou,  ons,  God… ek kraam lank,  pynlik.  Maande.  Ons sukkel,  word kruppel. Verloor mekaar in storms van kontraksies,  selfs hongerpyne.  Soms help die pienk pille nie.  Ek sms vir ander mense om te bid.   Seks maak seer beter.  

Jou pikswart oe grynslag soms.  Soos n bok in n slagyster vra ek hulpeloos “Jy is  in beheer ne?”.  Jou oe word styf, amper meer wreed as ooit, jy  stimuleer my met ongoddelike intensiteit en antwoord: “Ja ek is”.  Ek voel hoe die lamheid my bene voltrek,  en my vulva natword soos nog nooit tevore. Is mens veronderstel om seks te he as jy nie seker is of jou wereld doodgebore gaan word nie?  Jou onverbiddelike donkterte neem besit van my lyf. Styf en harteloos herhaaldelik,  penetreer jy my,  hou my oe gevange.  Die waters  stroom by my uit…geluidloos asof in eerbied.    Dan meteens: die orgasme magtig en ontstuinmig deur my lyf terwyl jou oe myne herhaaldelik deurboor met haat en liefde so ononderskeibaar een en ek in n gepynigde stem:  “Fok… ek kom…fok fok…. fok ek kom…  fok,  … “  my naels maak bloedstrepe oor jou rug  “fok nie van jou lyf nie,  ek kom van jou fokken siel!”  elke spier trek saam, my oe word starend soos joune my dieper en dieper penetreer,  kom my siel,  my brein, my psige  word ek,   shrimp in hipnose…in jou donker gepenetreer,  genaai, gefok soos nog nooit…  Amen.

Ons bad saam soos soveel ander aande,  kerslig, tussen skuim.  My bene onder jou arms.  My voete tussen jou bene, my lippe op jou rug.  Die badkamer  gestoom en gegeur na ons, seks, laventel en seep.  Ek was jou borste, rug, maag, jou dekadensie.  Ons lag. Jy gooi my met die seep.  “Was die prinses!” en `n storie vertel uit jou inrigtingdae. Jy het eerste uit die bad geklim, vir my `n handdoek uitgehou, gewag.  Jy het my afgedroog, sag, sentimeter vir sentimeter.  Ek wou op my kniee val. Jou voete soen.  Ek vertel jou elke aand hoe lief ek jou het,  en ek weet jy is lief vir my.

Ek vryf oor my baarmoeder  “Ag God!”   “as  ons maar net lewend gebore kan word!”  “Here Asseblief tog!”   “As ek haar maarnet kan hou…. Ag God asseblief…”

D ie son het weggehardloop oor die weste,  en was ons bang. Haar hand styf in myne het ons gesit en wag… Die dokter het nog pienk pilletjies voorgeskryf vir angs.  Haar gesig het styf en onherkenbaar onder my hande geword. Ek het in haar dooie oe gekyk. Haar stem was toonloos toe sy se: “Jy moet gaan”.  Terwyl die trane by my wange afrol het ek gefluister: “Engel, engel…ek is fokken lief vir jou!” Sy het die deur agter my toegemaak.  Ek het in my silwer motor geklim en weggery terwyl my  lyf  inmekaar trek van pyn en krete deur die kalahari nagte gehoor kon word. 

die engel

Die bruilof

 Die engel het reeds op n vroee ouderdom vlerke gegroei.  Sy  het sy swaar oor die aarde gereis, by tye kon sy vlieg, maar soms was die val vol bloed en het haar vlerke aant  flarde geskeur.   

Die Man het my geleer om gewonde engele te vang in bottels,  Consol bottels soos die waarin my ouma appelkooskonfyt kook op die koolstoof by die plaas. 

Ek het hulle gesond gemaak en later weer laat gaan,  sodat ek met hulle wonde kon agterbly.  “Moenie kla nie,  het hy gese dit, is waarvoor jy gemaak is.”

Ekt haar nie probeer vang nie,  sy was net eenmaal daar,  in n bottel waarmee ek nog n hubbly bubbly wou bou.  Sy het self gekom,   soos n mot na n kers,  uitgelewer deur die noodlot.  Nog nooit het n engel egter sulke asemrowende vlerke gehad nie.  Die Consol bottel het gegroei van haar skoonheid.  Ek het versigtig die ysterdeksel afgedraai, my hande het gebrand.   Ek het aan haar geraak.  My palm oor haar lippe laat speel… en gedink: “God ek wil haar hou.”   

Ek het nat en  kaal by jou gekniel terwyl jy op die toilet sit,  opgekyk in jou porselein wit gesig… “jou oe”,  het jy geprewel… so pragtig na seks” .  Jou vlerke het tot by die dak gestrek.   Ek het jou sagte hande gesoen, jou bobene vlugtig met my lippe gestreel.   Onder jou  naels… rus die vlees van my serviks… plaveisel epiteel,  binnevlees,  my sagste DNA.   Maak dit ons een?  Jy soen my,  “skryf hierdie oomblik,  want dis joune….”   Jou oe is donker. Jy praat altyd met my asof jy weggaan.  Jy staan op van die toilet,  ek omhels jou naakte liggaam en klou koorsagtig aan jou.  Vir die soveelstemaal daardie aand ontmoet ons anatomie soos n legkaart en ek fluister nie-fiksie in jou oor.

“Kom ons hou op praat, maak liefde met my…”    jy in jou swart panty op die bed langs my.  “Ek wil eers vir jou `n storie lees” se ek… ek vertel jou van die hond wat geskiet moes word.  “Ek voel soos die een met die geweer se jy”.   “Jy is”.  se ek  “ek is die hond”.  “Wil jy nog liefde maak?” vra ek?    Jy smile skeef,  “natuurlik”.   Ek vergryp my aan  jou nek,  die weerloosheid betrek jou gesig,  en jou lyf maak oop.  Jy prewel my naam in sagte asem teue soos net jy kan.  Ek antwoord jou, my beminde op jou volle doopnaam  en bid dat dit altyd so sal bly.   Jou tepels word torings van God wat wag vir die eenword met die ewigheid.    Ek trek my klere uit…. Soen jou sag, terg jou tong met my lippe… onttrek. Jy gryp my nek met jou hande en druk my teen jou neer.  Ek skuur teen jou lyf terwyl ek jou liggies soen…. Ek voel hoe jy dringender jou hele tong my mond in druk…en die weerstand verlaat my liggaam.  “Jy is waarlik n hemelwese fluister ek in jou oor voordat my tong n doolhof maak in jou oorkanale… jou hand soek n pad langs my bene af…. “jy`s so nat”… prewel jy, terwyl jy jou vinger deur my skaamte trek…” Dis vir jou, van jou… my engel.”

Ek soen jou onderarms…beweeg af met jou liggaam. Ek atem jou reuke,  bid om dit vir ewig te bere…Ek voel koorsig.  Raak beserk, in die reuk van jou sweet en passie… Jy beweeg liggies onder my liefkosings ek vry jou vel sentimeters soos n mal mens, terwyl my hande jou beeldhou asof ek jou skepper geword het.  Jy kreun: “Jy maak met my liefde asof dit die laaste keer is”  se jy.      Ek kom regop le my lyf bo op joune neer.   Ek soen jou met my mond kuis op joune,  my asem jaag egter in jou nek.  My hand verdwaal tussen jou bene.

Later  vind ek my kop tussen jou bene… ek soen jou voete,  lek tussen jou tone,  as ek jou kon aanbid, die Here weet, as ek jou maarnet kon aanbid…. “ag fok… jy weet nie wat jy aan my doen nie, kreun jy…” “Asseblief God maak haar hooked bid ek.”  Ek soen jou enkels,  lek jou kuite,  maak geometriese figure in jou binnebene en bereken die radius van die sirkels op jou kniee.  Jy snak na jou asem,  jou heupe lig na my kant toe.  “Ja my lief,  ja!…. Jou hande speel deur die bietjie van my hare binne jou bereik…. ek wens ek het sestien monde gehad wat jou totaal kon bedek.”   Ek ruik jou vrouwees,  waar jou vreugdewater my ontmoet op jou bobene…. “Jy`s so nat… prewel ek… my lief my lief….” Ek wou dit stadig aanpak maar die reuk verlei my,  en ek verloor beheer.  Ek druk my hande onder jou opgehewe sagte boude in…. en dink… “hier offer ek my hart” soos Johannes Calvyn…. Ek neem…. Ek eet en ek glo…… en as ek op kyk,  is jou kop gehef na bo…. Jy prewel my naam,  jou borskas beweeg op en af teen n helse frekwensie.  Ek breek jou eerste poort met my linker wysvinger…en bid.  God dat hierdie die altaar van my lewe word.   Jy sug,  en ek hoor my naam snak… my middelvinger volg.  Ek voel die growwe aarde van jou vrouwees… as die sagtheid swel…. “Ek het jou lief ek het jou lief ek het jou lief wil ek teen die kamermure uitgil,  maar my tong is doening met jou klitoris,  die kamer word `n blou tuimelende tonnel.”   Ek verf prentjies in  jou binnekant,  teen die ritmes van jou passie,  en voel hoe die water teen my bene afloop in my gesig.   Dit het donker geword buite.   Jy trek my op na jou toe… “kom wees by my,  “ek wil nooit weer alleen kom nie’.  My vingers bly gestel,   in die warm tuiste van jou vrouwees.   Ek beweeg my kop en my borste tot by jou.  Ek vlei my linkerbeen by jou in… Soen jou met my mond oop en ontvanklik soos my bene.  Ek voel jou hand tussen my bene in glip…. “Ja,   ek prewel jou naam ses keer na mekaar… Ja… Hemel ja”…. Ons soen mekaar koorsagtig soos ons tepels mekaar ontmoet.  Ons bereik n ritme van eenwees,  waar niks meer saak maak nie,  my asem hyg in jou keel af… die tonnel tol … jy swel om my vingers… ek klop in jou hand… alles is so nat,  perfek…  Ek voel jou lyf styf word en ek reageer…. Ek soen jou met elke grein passie in my lyf terwyl ons saam kom en weet…. Niks sal ooit weer dieselfde wees nie. 

Ek is 26 se ek eendag vir jou in n straatkaffee in Potchefstroom.  Die ginekoloog se my maagdevlies is nog presies in takt.  Pretty kak ne?  “Jy smile… “Dit moet seker nie, wees nie,  maar dis nogal n turn-on”.  Ek kry n hond se gedagtes.  Ek drink verder aan my water met suurlemoen.  Ek het nie n fokken clue hoe ek van die donnerse ding ontslae gaan raak nie, aangesien die idee van n vibrator asook die van n penis taboe is.  Maar ek kan nie die res van my  lewe sonder inwendige ondersoeke by die ginekoloog gaan nie.  Fok en dis embarrassing,  ek lyk soos hierdie aseksuele oujongnooit kakgat by die dokter.  Jy glimlag.  Dink jy wat ek dink? 

Ek het jou ontmoet eendag by n vergadering op Stella.  Jy in jou lang swart jas.  Met jou swart en rooi gestreakte hare.  Jy het dringend en angstig op die sypaadjie gestaan en trek aan jou sigaret,  asof daar n redding van n aard uit die stompie moes kom.  Ek weet nie wat my eerste gevang het nie.   Ek het na jou te gestap.  Jy het n sarkastiese aanmerking gemaak oor my duur motor en verby my by die vergadering deur ingestap.  Die vergadering was uiters onguur.  Ek het langs jou gaan sit.  Vir jou klein briefies geskryf.  Wou jou handskrif sien.  Het sondermeer vir my vriendin gesms:”Het pas die most incredible vrou ontmoet.” Hoewel jy jou totdusver soos superbitch van die vlakte gedra het was ek geboei.   Ek weet nie wat dit was nie,  maar dit was daar.  Na die vergadering,  het jy in my kar kom sit en rook.  Jou swart jas gevlei oor my sitplekke,  jyt gepraat asof jy my ken… Ekt gebewe. 

Ek wou aan jou klou,  jou pols oop skeur met my slag tande en jou bloed drink om n deel van jou by my, in my te hou… ek wou jou hare in my hande neem,  en jou soen asof die wereld gaan eindig al ken jy nie my naam nie.  Ek het gebid dat dit toeteskryf is aan n tipe van tydelike kranksinnigheid.  Ek het van jou weggery, onseker, bewend, manies… vir die eerstemaal in n jaar lewend. 

Iewers dae later sms ons oor seks.  Jy hou nie van seks nie.  Jy stel dit eenvoudig.  Jy kom nie.  “Masturbasie? “ Vra ek verbaas.  “Nee.” Se jy ferm.  “Dis n sonde,”  se ek,  “dat dekadente jong vroue soos jy die vreugde van orgasmes mis.”   Jy vra of ek met jou flirt.  Ek ontken dit en giggel.  Ek laai jou erotiese verhale van die internet af en masturbeer.  Ek besluit daar en dan dis gekheid en laat dit staan.  Ons beperk gesprekke tot intellektuele onderwerpe en psigiatrie.   

Maande later in my Silwer Motor op n pad iewers waar die paaie aan donkiekarre en boerbokke behoort het jy in my passasiersitplek gesit toe ek vir jou gevra het of ons moet stilhou.  Ek onthou die musiek so duidelik in n growwe manssstem: “baby ive been waiting, I`ve been waiting for so long… but I knew the miracle would come…”  Ek onthou die dromme in my ore… my hande wat sweet.  Ek het jou regterhand in albei myne geneem… met  my duim stadig in jou palms gespeel.  In jou linkerhand,  het jy jou kop vasgehou… effe stoned op die kalmeerpille van vroeer.  Toe jy egter opkyk,  was daar rou eerlikheid in jou oe.  “Jy fok my op.” was jou laaste woorde voor jou vingers in my mond was en ek jou hoor praat het van hoe lanklaas jy so nat was. Ek het stadig liefde gemaak,  eers net met jou sagte linkerhand en later met jou hele lyf…. Met my gesig by jou joune,  my stem in jou nek wat sag vir jou fluister,   my vingers diep in jou, my grend kar se sitplek ver afgeslaan en die reuk van jou hare in my neus het ek vir die eerstemaal jou sametrekkings om my vingers gevoel en het jy bleek, bleek gekom langs pad tussen niks en nerens,  in my arms, veilig, lewendig.  Party dinge is so onlosmaaklik deel van die ewigheid. Ek wou jou nie gaan aflaai by jou huis nie,  wou jou nooit weer uit my passasiersitplek vrylaat nie….  Jy was soos die muse waarna ek my lewelank nog soek, die antwoord uit die hemel…die engel… dis dit…. Die engel.    Jy die engel in my kar.  

“Jou nek,” het ek ek eenmaal  gese.  Is vir my onweerstaanbaar.   As ek jou sien wil ek jou kop eenkant toe skuif en jou porseleinvel op jou nek soen,  totdat jy rooi geswel is van al die liefkosing.  Miskien is ek verlangs familie van Dracula.  Ek wil jou so totaal liefhe,  dat ek nie sal huiwer om jou bloed te drink nie,  wat mens eet word deel van jou selle.   Miskien is dit presies wat ek van jou wil he.”   Jy het gelag… “jy sal my nie kan seermaak nie”.  Ek het geglimlag en gewonder wat pyn werklik vir jou is. 

Die tydskrifte skryf jy is n kultusfigguur n tragiese prentjie in swart wat krom loop en selde hartlik lag.  Miskien lag jy net nie soos die van hierdie planeet nie.  Ek jaag een aand om jou op te laai.   Ons gaan onsself inboek in n vakansieoord waar niemand ons pla nie.  Ek ry besonder vinnig.  “Jinne ma jys jags!” kom die sms.  Ek smile… Ons boek in onder n vreemde naam,  voor ons, ons tasse neersit trek ons, ons klere uit. Ons druk mekaar paniekerig teen die opplankombuisarea vas en hyg  “jirre hoe de fok werk hierdie ding?” Ons maak vyf ure lank liefde, dan eet ons kersies met jogurt, drink pienk sjampanje en huil in mekaar se arms.  Ons klou krampagtig aan mekaar se vreemde kaal lywe vas en vrees n onbekende skeiding wat ons moontlik bedreig soos n donker wolk in die verte.  Ons bad saam in kerslig en verklaar ons liefde,  ons besef dis te vroeg…ons maak weer liefde om van die vrees weg te kom.  Ons slaap twee ure voor ons moet gaan werk,  ons lywe is taai en nat gesweet.  Ons ruik na mekaar. Wanneer ek jou aflaai voor jou onpersoonlike kantoor  bid ek dat God jou weer na my toe sal terugbring. 

Ons voer gereelde analitiese gesprekke oor die anatomie van hierdie ongelooflike verhouding.  Jy meen dis te goed om waar te wees,  ek smeek jou om dit te glo. Jy kwoteer ook dat “no amount of analysis can replace emotion” uit n bron wat ek nie nou kan onthou nie.  Ons begin hande vashou voor mense en ek soen jou voorkop wanneer jy koorsig is.  Jy ontmoet my honde, en ek jou vriende,  ek wys jou my wereld, jy neem my op reise na joue.  Ons hou mekaar vas tot ons slaap en soggens soen ons mekaar wakker.  Ek weet hoe jy jou koffie drink, en jy weet dat ek nie koffie drink nie.  Jou bediende aanvaar my as deel van die huishouding en my vriende vra uit na jou.  Saans as jy siek word ry ek ure ver in die nag en tref jou aan in my rooi baadjie.  As hulle jou verpletter sit jy huilend teen dit wit muur in jou slaapkamer en hou ek jou  vas tot jy uitgehuil en moeg teen my aanleun.  Ek help jou toilet toe,  soen jou voorkop terwyl jy piepie.  Snags as jy wakker word, word ek wakker… snags as ek wakker word, word jy wakker.  Jy se eenmaal dat jy my honde reeds lief het, want wat myne is het jy lief. 

Voor ek vertrek maak ons liefde,  ek onthou my maagdevlies.  “Ek wil he jy moet my maagdevlies breek.”  “Vanaand.”  Jy lyk geskok.  Ons het eintlik n ete afspraak.  In die agtergrond speel Live kliphard  “Our love is like water all over you all over me”… dis donker in jou slaapkamer en die waaier is aan. Ons is albei kaal.  Jy bewe…ons soen, liefkoos. Jy sit een vinger in my , jy praat : “jys so klein,  my lief, jy moet se as ek jou seermaak…”  ek le oorgegee onder jou.  Jou pragtige sagte hande neem besit van my ongeneemde liggaam.  “Voel jy hom,   vra ek jou,  “ja hys defnitief daar, net daar.. en jy druk jou vinger iewers in my bekken… ek reageer op die druk… O lief….”  Jy sit n tweede vinger in my in,  jy bewe,  “is dit seer?” …die genot versprei van my gkol tot in my vingerpunte: “fok dis amazing!” Jy smile vir my in die donker. “Jys so sag, so pragtig daarbinne”.  “Jy beweeg vinniger in en uit,  ek maak geluide… ek uiter jou naam, roep, kreet …..al wat ek sien is hierdie engel voor my wat besig is om my lyf finaal vir haar te neem.  Here Ja! Is wat ek wil gil Halleluja! Is wat ek wil huil op na die hemele… maar al wat ek uitkry is jou naam oor my lippe.”  Jou hande beweeg vinniger en vinnniger. Die finale reusagtige orgasme kraak deur elke sel in my liggaam en ek bemin jou naam met my stembande teen die mure uit, ruik jou reuke, atem die oomblik verewig…verheilig.  

Jy soen my towersag, magtig.  “Onthou hierdie datum”   se jy.    Jy sit die bedlampie aan.   Ons ondersoek die onderkant van jou french manicured naels….stukkies vlies…bietjie bloed…

Ekt haar nie probeer vang nie,  sy was net eenmaal daar,  in n bottel waarmee ek nog n hubbly bubbly wou bou.  Sy het self gekom,   soos n mot na n kers,  uitgelewer deur die noodlot.  Nog nooit het n engel egter sulke asemrowende vlerke gehad nie.  Die Consol bottel het gegroei van haar skoonheid.  Ek het versigtig die ysterdeksel afgedraai, my hande het gebrand.   Ek het aan haar geraak.  My palm oor haar lippe laat speel…Syt my asem weggeslaan en ek het GESMEEK: “God ek wil haar hou.”   

Lilith en Eva...

Ons bed is groen blare

My ewigdurende Lilith, my godsasemrowende Lilith, my Lilith met die tartende lippe,  en sagte hande, my Lillith met die warm tenger lyf en die perfekte naaltjie.

Ek verdrink in hierdie onkeerbare passie na jou wat my lyf warm en paraat maak.  Ek hallusineer jou in jou bed met jou hande tussen jou bene, en sien die kruine van jou dye as jou asem teen die ritme van jou vinger tussen jou binnelippe beweeg.  

Ek raak aan myself en sien jou glimlag teen die dak van my kamer.  My lyf raak sag geswel en klam as ek films in my kop laat draai van jou tong in my mond, en jou borste teen my lyf.   

Jy soen,  soos die wappers van vlinder vlerke,  oor die begeerte van my lippe,  jou borste is wakker en jonk onder my hande.  Hoe kan ek bar raak,  binne die grense van soveel orgasmiese skoonheid?  Hoeveel keer wil ek nog jou lyf bo-oor myne wil voel,  en jou asemhaling sien verander as jy jou been tussen myne invlei.  Ek wil omdraai in pure ekstase,  en jou tergende lippe met sterker passie oor my uitlok. Ek wil met my hande oor jou soepel wit vel onder jou klere baljaar en jou naaltjie terg met my pinkie. 

Ek wil jou klere uittrek, stuk vir stuk in stilte terwyl ek jou oe gevange hou en daarna my lyf kaal teen jou neervly, my been tussen joune laat wegraak, en my hande die kante van jou torso laat verken.

Ek gee my oor as jy bo op my kom le.  My hande huppel blindelings die pad teen jou lyf af om jou ryp donker geheime te gaan haal. Van jou binnebobeen noordwaarts na die kern van jou vrouwees honger hulle na jou genot. 

Ek voel jou lyf stywer teen my druk,  klein golfies oor my maak as terwyl my hande baljaar in die sagte nat lippe wat so ryp blom.

 Jou tepels maak fyn sirkels teen my as ons borste kennis maak en ek jou mond uitnooi om met myne te tango tot ons lywe mekaar vanself verken. Jou perfekte regterhand verdwyn tussen my bene en ek soen jou nek met n desperate soeke terwyl jou  asemhaling jaag terwyl jou lyf, jou borste meer intense golwe maak. 

Ek kreun as jy my lyf heeltemal met joune bedek en jou hare oor my gesig vee teen die ritme van my hand tussen jou bene.  Jou tepels tintel teen my vel, en my ek kyk vir die rondings van jou borste bo myne. My wysvinger asof outomaties dwaal tot in jou donker nat padjies waar ek mandalas in jou binnekant sirkel... verpassie ons lywe mekaar tussen sweet, nat en asem, tot die kamer versplinter. 

Jy kom, bo oor my in my handpalm en  stuur my lyf in na nuwe oorde van onverwoordbare lus en my vinger maak wyer sirkels in jou dieptes terwyl ons heigend met ineengevlegde bene gekramp intens, teen mekaar in mekaar, tussen mekaar en oor mekaar kom.

Vir minute benai ek jou lyf en jy myne orgasme na orgasme deur die grense van ordentlikheid en reels tot waar ons mekaar ontmoet in n onbekende ekstatiese dimensie en ons lywe een word in verbystering. 

My Lilith my Lilith,  jy sou tog nooit n eva kon wees nie. 

Post Mortem

Nou is jy weg. Die kerkklok lui.  Ek haal jou klere uit swart sakke voor die kerk en kniel.  Ek druk jou geruite kort slaap broeke vir die laaste maal voor my gesig vas en atem vir oulaas jou reuk. Ek skryf vir jou n laaste liefdesgedig in die gruis voor die dopperkerk in Molen straat, en noem dit Adora oor en oor en oor. Die Afrika son swem bo my kop.  

Ek wil die toring met my logge verslaande liggaam in hierdie lentemiddag klim terwyl die klok oor en oor lui.  Hoog teen die toring wil ek my klere skeur en my polse teen die ruwe baksteen flenters skuur. Kaal vrou met my tiete in die Potchefstroomse wind met my snikke wat jou naam oor soveel tyd roep wil ek my bloed ritualisties smeer aan hierdie,  monument, hierdie kerk, wat sin verloor het.

Ek grou vir die steakmes in my rugsak en sny my arms flenters.  Ek laat my bloed drup... oor jou bras, jou broeke, t-hemde. Ek verbeel my ek ruik jou iewers in die lug. `n Druppel val op die grond, ek word jou christus, jy my bruid, ek hallusineer dat jy vir my smile en my omhels, ek bad jou in my bloed, skilder jou gesig in skakerings van hierdie rooi lewe wat uit my tap, n vergestalting van my ongoddelike liefde vir jou. 

Ek haal die vuurhoutjies uit my broeksak, die petrol... Steek jou eerste kortbroek aan die brand... Onthou die brandstapel...Abraham, Isak... Die snikke ruk deur my bors ek val, my kniee flenters teen die gruis.  Hopeloosheid verlatendheid magtelosheid neem pos.   Ek raak gek,  ek kan jou broek verbrand nie,  ek moet die vlamme blus, ek moet die petrol stop… Ek klou aan jou brandende kortbroek, word n fetus, le op hom, baar hom.  My hande ruik na petrol,   my hare brand, my klere, my borste, daars meer vlamme,  ek gil jou naam. Alles brand... ek gaan le in die res van jou klere, ruik jou lyf, terwyl die vlamme om my woed, die einde is naby, jy is naby, dis ok… Die klok lui.

Breaking up is hard to do...

Dit was die nag na ek jou agter gelos het,  met `n brief, `n stoompot en `n pakkie sigarette. Die nag  wat ek gedroom het van  die hond  met die lenige lyf in swart en wit hare, met haar smekende oë.  Die nag waarin ek verteer is in skuld, woordeloosheid en sukkel. 

Sy was in die pad voor ons huis, `n tweebeen skaaphond.  Ek`t haar daar gekry, waar die kar haar teen die grond vas getrap het.  Klaarblyklik was sy `n gereelde rondloper,  die dat sy net twee bene oorhad.  Haar buik het gebloei,  en sy het smekend na my omgekyk,  gevra dat ek haar nie sal los nie.  Ek hoor nog die hulpelose smeek tjanke,  sien die stukkende maer lyf,  die blou oë, amper groen. 

God alleen weet, hoe om soveel pyn te verduister,  uit te vee tot die pad voor my huis weer skoon sal wees.  Ek het met selfbeheersing in die huis ingestap,  kluis toe.  Daar was twee pistole,  die klein Brownie,  en die .22.  Ek het op die ouer, groter pistool besluit.  Die pistool was koud teen my hande terwyl ek die magesyn laai.  Ek onthou my skiet instrukteur se woorde :"cock the hammer,  safety off, first press, second press - fire." 

Ek het voordeur toe geloop.  Sy was daar.  Here help my.  Haar oë was joune.  Moenie dat ek haar kwes nie Here.  Ek het my arms gelig,  ingeasem,  en besef ek het vergeet om my kontaklense in te sit.  Daar was nie tyd nie,  die bril moes doen.  Ek het die gemik.  Gelyk met die kante reg in die middel.  Haar oë was desperaat.  Ek wou bewe,  ek wou sterf, ek wou die pistool op myself draai en net  vergeet van al die bloed. 

Ek  het weer ingeasem,  stadig uit, my asem opgehou.  First press,  second press,  die slag was onbeheerbaar magtig uit my eie hande.  Ek het `n lou sproeireën van bloed oor my gesig gevoel.

Ek kon nog mik,  ek het lont geruik.  Ek sal nooit jou oë kan vergeet nie. 

Ek het omgedraai en gaan bad.  Die water was rooi,  ek het aanhou was,  maar kon die bloed nie van my wit vel afkry nie.  Ek het gewas en gewas tot die water yskoud was,  en gehoop rigor mortis sal intree.  Ek was bang en dit het donker geraak.  Ek was alleen. 

Ek is so, so bitter jammer.    "

Outoimmuun

"Ek is die Here jou God wat jou uit Egipte, uit die plek van slawerny bevry het. Jy mag naas my geen ander gode he nie."

                                                - Eksodus 20:2

In hierdie werelddeel is die somers gevul met gilgeel dae,  blou blou hemele,  soet vrugte,  helder blomme, fladder flinders en toweragtige donderstorms. Meestal kom die elektriese storms net na die somerhelderdag.  En as die wolke uitgewoed en verslaan disintegreer en die hemele los wag die stil stil donkernag,  en sing slaap maar,  slaap maar.   

Sy was een aand net daar,  in die bestek van `n sekond in die eeue van `n soen het sy my hele veilige bestaan omgedonner.  Sy was lilith, sy was eva, sy was joan of arc en ingrid jonker.  Haar hande, haar stem was die epitomie van tuin van eden.  Sy het haar lyf aan my geoffer en ek het haar, blatant aanbid.  Sy was kru en rou en breekbaar soos `n vlinder,  sy was donker en lig ineen,  sy was winter en somer,  en dag en nag…sy was die bliksemstrale in my donderstorm en tuimeldroeer in my kop. 

"Jy, fokken amazing befokte vrou van die vlakte het in `n skerf van tyd my siel vol wind geblaas tot my asem in my kniee wou snak en ek my gesig in my hande wou verdrink om die spieel in jou oe te ontvlug, ontken, onteien.  Ek wou in my kar klim en timetravel na `n tyd voor ek vergiftig is deur jou in jou swart swart klere en rou oe.  Ek wou jou tweeling word, jou gene deel, jou asem voel.  Ek wou myself tot eensellige reduseer en deel word van jou weefsel.  Ek wou saam met jou stap en jou muse herdoop, vir jou skryf tot die son opkom.  Kan `n mens so ingrypend verlief raak dat sekondes se kennismaking die weefsel van hierdie bestaan so halsoorkop opdonner en deure oopbliksem wat silikongeseel so lankal gesluit is?  Jy is die  bliksemstraal wat met stom onwetendheid alibaba en die veertig rowers word wat alle grense flenters pletter sonder om te weet hoe wankelend jy my mure los.  Ek word magteloos gedryf tot begeerte om kaal voor jou te staan en my siel te offer aan jou voete wat reeds so `n lang pad gestap het en liggies te raak aan jou hande wat so triomfantlik genees het van al jou vorige gevegte.  Nog nooit wou ek myself so graag offer, ongeag ongeag. Later is jy onwillekeurig muse as die stilte oor my sak en gedagtes aan jou lyf my verlam.  Saans betrek ek `n bar woestyn sonder die manna druppels van jou siel wat my bekers vul.  Jyt my bloed besoedel met die fyn besonderheid van jou tenger lyf en die woede in jou stem.  Het jy dan reeds die binneste van my sagte siel onwetend geskroei en `n brandmerk gelos tot ek in tydsberekening verdwaal in brokke siel en vingerafdrukke.  Die beelde van jou dompel my ver tot in `n heelal waar ek verduisterd vasgevang sit op die omgekeerde emmer, wat ek so lank terug al verlaat het.  Gedagtes klou aan my soos soet spinnerakke waarin ek hopeloos vertrengel word tot ek na my asem snak en begeer om totaal oorgegee my mens voor jou neer te le, en jou te smeek, om my net te vat. 

In skeiding honger ek na jou, woeste vrou, wat my hart kaal en rou gevat het.  Ek rou oor ek myself verbied het om ooit weer die leisels van die ongetemde perde in my borskas los te laat.  Oor ek `n verbond met my siel gesluit het, om nooit weer my hare los en vry te laat waai in die wind van onpeilbare en woordelose liefde nie.  En dat ek nooit weer sal neer val in aanbidding van nog goddelike mens op hierdie aarde nie.

Ek is kwaad,  wat die noodlot het my gefok.  Met die stommerige stameling van my stem as ek met jou praat en die styfgespande selle in die heelal van my lyf as ek myself dwing om my rug op jou te draai.  Vroeer het ek my hande flenters gekerf in dringende pogings om hierdie boorde vol vrugte te stuit om my in soetheid te versuip.  Ek het jou lief, besef ek,  lief in my verslaande hande waar jy my onkant betrap en my voete in klei laat smelt. 

Jy is rou, soos die aarde se rofste kluite in die kerns van die karoo. Jy is skurf en genuine tot ek my mond moet pers en my lippe bloedbyt om op te hou voel.  Jy breek my aardkors met blatante dinamiet en verslaan voornemens voor die voet.  Ek begeer om jou soos salomo te besing voor skares onskuldige gesigte, net om nie alleen te wees in die verdorwenheid van hierdie onbegryplike aanbidding nie.

Toe ek die toegeneendheid in jou oe en hande oor my lyf voel vloei,  het die vrees soos braaksel in my keel opgestoot.  My hart het in my ore gedonder,  en my hande het desperaat gesweet.  Ek wou omdraai en hardloop totdat daar nie meer kimme op die einders is nie,  tot by `n swart swart nag…wat ek fetaal alleen en veilig kan wees. 

Jy het op my voorstoep kom kraam,  en my eie kinders in poligamie gedompel.  Jy het die babas deur my poshokkie se gleufie gestoot,  totdat ek hulle kosbare sagte velletjies nie meer kon weestaan nie en ek jou ingelaat het.  Soggens het jy Maltabella-pap gekook in die stoof op my kombuis,  en saans pasta met sous terwyl ek die sepies kyk.  Jy was nooit net op een plek nie,  maar op tien tesame.  Jy was soms die warmste kaalvoet vlinder op my koue kombuis teels en soms die sagste donskombers in my koue  bed.

 

As die skemer mistig raak was jou maer arms `n kruis oor my hart, en soms het die kamer so bedompig geraak dat ek moes teug aan `n sigaret om al die liefde te ontvlug. 

Dae lank het ek bly wag dat die nuutjie jou sou ontgaan,  dat jy jou wit arms sou oopmaak,  en my `n asemteug sou gee.  Die gloede in my wange het egter kloppend geword,  met trane in jou wange het jy stywer en stywer begin klou aan my kombuisteels, my duvet, my sitkamer banke,  en my hart.  Ek was seker nog nooit so besig nie.  Ek kon jou gesig in die spieel sien wanneer ek na myself kyk,  en jou ruik wanneer ek my winterswessie oor my kop trek.  Jou liefde het `n storm geword vir my,  tot ek bang was vir die tas van jou vingerpunte en die brand van jou soene op my koorsige voorkop. 

Na twee weke het die twee honde nie meer uit verskillende bakke geeet nie,  daar was net een groot bak waaraan altwee gulsig gevreet het totdat hulle pense vol was.  Die kinders het vetter en vetter geword,  en gelukkig en gelukkiger.  Saans het ek van die werk af huistoe gekom,  na `n huis wat lag en gesels en jil,  en dit was nooit koud binne nie.  Ek wou hardloop, die Here alleen weet hoe ver,  wou my bene my dra in die diep donker koue alleen nag in, totdat ek vir eenmaal weer kan asemhaal. 

Snags as jou liggaam my kontoere op die matras uitspel,  kon ek die kaneel in jou sjampoe op my kussings ruik,  en het jou  oë selfs in die donker geskyn.  Ek wou jou wakker maak en my hande op jou kop sit, en vir jou skree,  'jissis ek is lief vir jou ,  jissis ek hou so baie van jou,  jissis ons lewe pas so lekker saam,  jissis ek wens ek kan jou vir altyd en altyd en altyd hou." Ek het nie.  Ek het jou wakker gemaak,  en jou vêr vêr weg gestuur,  sodat die son kon ondergaan in my huis.  My hart het te vinnig geklop,  my hande het gesweet,  terwyl jy stil stil jou goedjies ingepak,  en met jou stukkiekar uit my lewe uitgery het.  Ek wou agterna hardloop tot waar die son opkom,  ek wou vir die veld en die bosse skree,  wat ek wou he jy moet hoor,  ek wou vir jou skree hoe lief ek jou het,  en hoe pragtig jou kinders is.  Ek wou op my hurke op `n klip sit,  en huil totdat my klere nat teen my lyf kleef.  Ek wou skree en huil en skree en huil,  en net in die veld bly lê,  totdat die aasvoels my kom haal het.  

Ek het myself gehaat van daardie dag af.  As ek dink aan jou sagte mooi lyf,  die stukkend in jou oe en jou hande en jou kinders en my aandeel in jou bloed,  wou ek in my rooi kar klim en myself ter pletter jaag teen `n groot Wilgeboom,  wou ek skree en my hande stukkend slaan teen duisende glas ruite,  wou ek elke spieel denkbaar breek,  en my lyf flenters sny, daar waar jy was. 

Ek het na jou begin verlang, die gang in my huis, was stil sonder jou kinders se gejil,  my bed was kouer as ooit tevore,  die kombuis was netjies,  (net die honde het steeds uit een bak geëet).  Ek het neergeval op die kombuisteels,  met die bak in my arms,  teen my borste, in my buik.  Die honde het my deur die gesig gelek,  en die snikke het deur my bors geskeur.  Ekt jou orals begin sien,  en waar jy nie was nie,  het ek jou begin soek.  Die mis het `n seer wond in my lyf geword,  hierdie lyf wat ek tot `n stilstand wou bring.  Na `n twee weke, het my gesig daagliks bleker geword,  my hande koud en bewerig.  My huis was `n doodskis,  my bed is nooit meer opgemaak nie.   Ek kon nie meer praat nie,  ek kon nie meer luister of skryf of dink of voel nie.  Ek wou my kop teen die wit mure bly stamp totdat die seer my dood sal maak.     

Een donker uur,  in nagtyd,  het jy van jou laat hoor.  Die SMS in my hand,  het `n gat deur my vier vingers en my handpalm gebrand.  My hart het ontstuimig geklop.  Jy groet…  Ek het opgestaan uit die bed uit.  Kaalvoet,  oor die wintergrond begin stap,  in maanlose nag in. Ek het neergeval iewers op `n kop,  waar ek die jakkalse kon hoor skreeu. 

Jou oë het koud en bitter geword

Spierwit hande komponeer donker simfonieë

God verword jou eie skepping

Waar ankers jou in water gelos het ….

Jy spoel weg,

Winde waai jou   donderblitse in

                                                Na daar waar ek jou nie meer kan gaan haal nie

Ek wou nie meer skreeu nie,  ek wou nie meer slaan, en stamp, ruk en huil nie.  Ek wou net daar sit,  en staar,  vir ure  en ure,  in die koue donker en alleen.  Ek wou stil word,  soos die nag,  leweloos,  soos die klip waarop my voet rus.  My hart wou ophou pomp,  my lyf was reeds koud.  Om my, in my is niks.   

ek moet jou offer

kaalhand

teen my kamermuur

hierdie liefde

afsweer

ek moet jou weggee

aan `n naamlose god

jou vasbind aan `n klip hoop

en my hande hef

ek moet myself kasty

voortaan

om jou nie meer

lief te hê nie,

dog,

steeds te atem

ongeag die donker

die dieptes

die jylose dae

en hierdie liefde

wat

skielik

`n reuse rots

in my borskas

geword het.